به احتمال زیاد شما این سخنان را شنیده اید : اگر هر یک از ما وظایف خود را به خوبی انجام دهد جامعه و دولت اصلاح خواهد شد و اساسا مشکل از ماست نه از نظام و دولتمردان …
به تازگی صداوسیما انیمیشنی تبلیغی را پخش می کند که در آن شخص مسنی به یکی از ادارات دولتی مراجعه می کند و کارمند تنبل و بی مسئولیت آن اداره بدلیل فرار از کار ، او را دنبال نخود سیاه می فرستد و در نهایت مدیر آن اداره با توبیخ آن کارمند کار ارباب رجوع را انجام می دهد
در واقع این سخنان و القائات توسط نهادهای اطلاعاتی و فرهنگی حکومت به جامعه تزریق می شود تا افکار عمومی را از درک واقعیتی منحرف کند و آن واقعیت چیزی نیست جز فساد گسترده حکومت ، از نیروی انتظامی گرفته تا قوه قضاییه و ادارات دولتی و … از رده های بالای حکومتی تا مدیران و کارمندان رده پایین ، فسادی که امروزه توسط هر کسی قابل لمس است . به تازگی نیز رتبه فساد اداری مالی ایران ارتقاء یافت و بر اساس گزارش سازمان شفافیت بین اللملی در بین 180 کشور جهان حکومت ایران جزوه ده کشور فاسد جهان قرار گرفت.
اما آیا منشاء فساد کارمندان و یا مدیران هستند؟
من اغلب به این افراد می گویم که اگر منشا فساد افراد هستند پس چرا انقلاب کردین و شاه را برکنار کردید باید خود را اصلاح می کردید.. اگر این چنین بود دولت می توانست با ایجاد یک ساختار بازرسی موثر به راحتی جلوی این فساد گسترده را بگیرد. اما واقعیت این است که فساد از ساختار حکومت نشاط می گیرد نه از افراد آن ، حکومتی که همواره بر راس کار باشد و نیازی به رای و نظر مردم نداشته باشد ، حکومتی غیرپاسخگو خواهد بود که رابطه و باند بازی و زدوبند در آن حرف اول را می زند. چنین حکومتی هرگونه انتقاد و افشاگری رسانه ها و افراد را خفه خواهد کرد و بدین گونه جلوی هر گونه شفاف سازی و اصلاح خود را خواهد گرفت و هر چه بیشتر در منجلاب فساد فرو خواهد رفت.
(البته ممکن است در ظاهر دولت تغییر کند اما در واقع ساختار قدرتی تغییر نمی کند و تنها افرادی که توسط همین ساختار قدرتی تایید شده اند جابجا خواهند شد)
بنابراین منشا فساد حکومت ، استبـــداد آن است نه افراد آن ، در واقع این ساختار استبدادی حکومت است که افراد را به مرور فاسد می کند و نه واژگون شده این سخن .
